BRZEZINIEC-BORZĘCINKO - Sołtys Wioletta Masłyk
Podstawowe informacje o sołectwie
Miejscowość Borzęcino należy do sołectwa Brzeziniec-Borzęcinko. Sołectwo to położone jest w północno-wschodniej części gminy Dębnica Kaszubska, powiat słupski, w otulinie Parku Krajobrazowego „Dolina Słupi". W jego skład wchodzą miejscowości: Borzęcino, Borzęcinko i Brzeziniec. Sołectwo liczy ogółem 454 mieszkańców, w tym we wsi Borzęcino zamieszkuje 386 osób, tj. 84% mieszkańców sołectwa. Ludność wsi to zasiedleńcy z Wilenszczyzny, Rzeszowszczyzny, Białorusi i Polski Centralnej. Powierzchnia obrębu wiejskiego wynosi 1237,69 ha, gęstość zaludnienia wynosi 36 osób/km2 i jest wyższa od średniej dla gminy (32 osób/km2). W Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Dębnica Kaszubska przewidziano dla sołectwa funkcję rolniczą. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych mieszkańcy w większości pracowali w Państwowych Gospodarstwach Rolnych, w Lasach Państwowych i własnych gospodarstwach. W 1993 roku w wyniku restrukturyzacji Państwowego gospodarstwa, większość mieszkańców zasiliła szeregi bezrobotnych. Podstawowym źródłem utrzymania mieszkańców jest praca w zakładach pracy w Słupsku i okolicznych miejscowościach.
Rys historyczny miejscowości Borzęcino
Nazwa miejscowości Borzęcino pochodzi od Borenczin (1452), Borrentzin (1502). Etymologia nazwy związana jest ze spieszczonym imieniem Borzęta. Od 1527 roku miejscowość stanowiła lenno von Puttkamerów. W 1739 rok, poprzez małżeństwo wdowy po Lorenzu von Puttkamer z Johannem Casimirem von Baer dobra przeszły w posiadanie tej rodziny. Znajdował się tutaj folwark, kuźnia i 20 dymów. W 1832 roku Ursin von Baer zbudował dwór borzęciński, który po dwóch latach odsprzedał. Do roku 1941 majątek znajdował się w rękach rodziny von Zitzewitz, kiedy to kupił go Wilhelm, człowiek o rozległych zainteresowaniach. Rozbudował on dwór i uczynił z niego centrum życia intelektualnego dla okolicy. W 1892 roku majątek objął syn Wilhelma - Günther – oficer marynarki. Zasłynął jako budowniczy, a budynki przezeń wybudowane przydały charakteru krajobrazowi. Jego następca, najstarszy syn Wilhelm doprowadził majątek do rozkwitu. Umierając pozostawił żonie Henrietcie dobra w doskonałym stanie, ale to jej przyszło zmierzyć się z trudami kryzysu i lat wojny. Dom Henrietty służył za schronienie wielu uciekinierom, a właścicielka z zawodu akuszerka, odbierała porody rodzącym kobietom. Wykopaliska potwierdziły istnienie cmentarzyska ludności kultury pomorskiej.

Oratorium dla Jana Pawła II