DOBRA - Sołtys Mirosław Skowroński
Podstawowe informacje o sołectwie
Sołectwo Dobra położone jest w północno – wschodniej części gminy Dębnica Kaszubska, powiat słupski, w otulinie Parku Krajobrazowego „Dolina Słupi". W jego skład wchodzą miejscowości: Dobra i Dobrzec. Ludność miejscowości to osiedleńcy z Białorusi, Ukrainy, Rzeszowszczyzny, Wileńszczyzny oraz z centralnej Polski w szczególności z województwa kieleckiego i przemyskiego. Sołectwo Dobra jest nie dużym sołectwem, zamieszkiwanym przez 128 mieszkańców. W Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Dębnica Kaszubska przewidziano dla sołectwa funkcję rolniczą. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych większość mieszkańców pracowała w Państwowych Gospodarstwach Rolnych, Nadleśnictwach i prowadząc własne gospodarstwa rolne oraz dojeżdżała do pracy w pobliskich miastach. W 1993 r. w wyniku restrukturyzacji, co było przyczyną upadłości PGR rozpoczął się proces stale rosnącego bezrobocia, szczególnie wśród ludzi młodych. Coraz więcej ludzi dojeżdża do pracy do odległych miejscowości (Dębnica Kaszubska, Czarna Dąbrówka Bytów, Słupsk) lub migruje. Podstawowym źródłem utrzymania na wsi są renty, emerytury, zasiłki dla bezrobotnych, świadczenia z Ośrodka Pomocy Społecznej i praca na własnych gospodarstwach rolnych. 
Miejscowość określają współrzędne geograficzne: 54° 22' 56''N, 17° 22' 56''E.  
Rys historyczny miejscowości Dobra 
Miejscowość Dobra po raz pierwszy została wymieniona w dokumencie z 1371 roku. Składa się wówczas z dwóch części, z których jedna należała do rodu von Zitzewitz, a druga do von Milititz. W 1766 roku Martin von Zitzewitz odkupił część wsi należącą do rodziny von Milititz. W posiadaniu rodu von Zitzewitz wieś znajdowała się do końca XIX wieku. W 1871 roku po śmierci Heinricha von Zitzewitz i uregulowaniu spraw spadkowych oraz małżeństwie z wdową majątek przejął jego brat Leo. Na krótko wydzierżawił od ojczyma wieś syna Heinricha – Ernst, ale w 1899 r. zrezygnował z dzierżawy. Majątek przeszedł wtedy w ręce rodziny Siebenburger. Ostatnią właścicielką wsi była Ingold Siebenbuerge.