GOGOLEWO - Sołtys Beata Sowińska
Podstawowe informacje o sołectwie
Sołectwo Gogolewo położone jest w północno - wschodniej części gminy Dębnica Kaszubska, powiat słupski, w otulinie Parku Krajobrazowego „Dolina Słupi". Przez miejscowość Gogolewo przebiega droga powiatowa Słupsk - Czarna Dąbrówka oraz droga gminna. Od Słupska oddalone jest 27 km. Gogolewo jest niedużą miejscowością, której liczba mieszkańców wynosi 453. Ludność wsi to zasiedleńcy z Wilenszczyzny, Rzeszowszczyzny, Białorusi i Polski Centralnej. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych mieszkańcy w większości pracowali w Państwowych Gospodarstwach Rolnych, w Lasach Państwowych i własnych gospodarstwach. W 1993 roku w wyniku restrukturyzacji Państwowego gospodarstwa, większość mieszkańców zasiliła szeregi bezrobotnych. Podstawowym źródłem utrzymania mieszkańców jest praca w zakładach pracy w Słupsku i okolicznych miejscowościach. Wielu mieszkańców utrzymuje się rent, emerytur, zasiłków dla bezrobotnych oraz świadczeń z Ośrodka Pomocy Społecznej. W Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Dębnica Kaszubska przewidziano dla sołectwa funkcję rolniczą.
Rys historyczny miejscowości Gogolewo
Nazwa miejscowości pochodzi od Gogolow (1229), Gogolowe (1255), Gugelow (1490). Nazwa wsi według etymologów jest dwuznaczna i pochodzi albo od nazwy gatunku dzikiej gęsi - gogo, albo od nazwy osobowej Gogoł, Gogoła. Gogolewo jest dużą wsią pasterską - druga na liście najstarszych miejscowości w okolicy. Gogolewo wymienione zostało po raz pierwszy w dokumencie z 1229 roku. W dokumencie tym książę Barnim I (książę zachodniopomorskie) wraz z matką potwierdzają Zakonowi joannitów nadanie ziem (wśród których zostało wymienione gogolewo). Nadania
dokonali poprzednicy Barnima I – Bogusław I i Bogusław II. Gogolewo należało do najstarszych posiadłości rodu von Zitzewitz. Na poczatku XIX wieku właścicielem wsi buł Friedrich von Zitzewitz, który z powodu problemów finansowych musiał odstapić wieś swojemu synowi. Jednak i jemu również nie udłao się utrzymać majatku i sprzedał je Frankensteinowi. Później wieś przeszła w ręce rodziny von Heymann. W 1928 roku część majątku została zasiedlona przez osadników, reszta wsi nadal była w rękach von Heymannów. Tę część majątku przejął później Diertich Modrow – ostatni właściciel.