SKARSZÓW GÓRNY - Sołtys Ewelina Gosz
Podstawowe informacje o sołectwie
Sołectwo Skarszów Górny położone jest w północno – zachodniej części województwa pomorskiego, w powiecie słupskim, w zachodniej części gminy Dębnica Kaszubska. Obszar sołectwa położony w obrębie geosystemu zlewni rzeki Słupi, objętej statusem prawnym Parku Krajobrazowego Dolina Słupi wraz z jej otuliną posiada ścisłe związki z całym systemem uwarunkowań fizjologiczno – przyrodniczych. Ponadto wchodzi w mezoregion Wysoczyzny Polanowskiej, charakteryzującej się zróżnicowanymi cechami fizjograficznymi jak: bogatą rzeźbą terenu, dużą lesistością, skromną siecią wód powierzchniowych. Wykazuje się również ciągami ekologicznymi świata zwierzęcego i roślinnego.
Ludność miejscowości to osiedleńcy o różnym pochodzeniu, odmiennym bagażu kulturowym, odmiennych wyznaniach oraz zróżnicowanym poczuciu przynależności narodowej. Liczba mieszkańców sołectwa 283 osoby.
W Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Dębnica Kaszubska przewidziano dla sołectwa funkcję rolniczo – turystyczną. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych większość mieszkańców pracowała w Państwowych Gospodarstwach Rolnych oraz dojeżdżała do pracy w pobliskich miastach i miejscowościach.
W 1993 r. w wyniku restrukturyzacji, co było przyczyną upadłości PGR rozpoczął się proces stale rosnącego bezrobocia, szczególnie wśród ludzi młodych. Coraz więcej ludzi dojeżdża do pracy do odległych miejscowości (Dębnica Kaszubska, Bytów, Słupsk) lub migruje. Podstawowym źródłem utrzymania na wsi są renty, emerytury, zasiłki dla bezrobotnych, świadczenia z Ośrodka Pomocy Społecznej.
Obszary gruntów popegeerowskich zostały podzielone i utworzono z nich wielko powierzchniowe gospodarstwa rolne, które uprawiane są przez gospodarzy z kapitałem zagranicznym.
Rys historyczny miejscowości Skarszów Górny
Około 1300 roku Skarszów wraz z kilkoma innymi wsiami należał do Święców, a po wygaśnięciu rodu do von Stojentinów i von Puttkamerów. Następnie jako własność lenna przeszły w posiadanie von Wobeserów. W 1717 roku jako pan włości wymieniany jest Oswald von, Wobeser, który po kilku latach sprzedaje dobra skarszowskie Feliksowi Otto von Below z Kuleszewa.
W 1750 roku Skarszów przechodzi w ręce Matthiasa Fredricha von Boehn.
W 1784 rok – we wsi był folwark, młyn wodny, 10 dymów, a mieszkańcy wsi utrzymywali nauczyciela.
W 1847 roku Skarszów zakupił Gustaw Meissner i wybudował dwór nad rzeką Skotawą.
1850 rok – Eduard Meyer, po zakupieniu ziemi, wybudował nowy pałac. Majątek E. Meyera nazywany był Hohen Scharsowl
1880 rok – pałac spłonął wraz z zabudowaniami gospodarczymi i inwentarzem.
To doprowadziło E. Meyera do ruiny. Hohen Scharsow przeszedł w ręce Fredricha Wilhelma Zielke. Jego syn Karl Ludwig wybudował nowy dwór, ulepszył gospodarkę i dokupił majątek Łebunia.